مدیریت ریسک رفتار

مدیریت ریسک رفتار : حفاظت از شهرت از طریق رفتار اخلاقی
در چشم‌انداز کسب و کار امروزی، مدیریت ریسک رفتار برای حفظ شهرت شرکت و تضمین موفقیت بلندمدت بسیار مهم است. ریسک رفتار به ریسک‌های مرتبط با رفتار و اخلاق کارکنان اشاره دارد که می‌تواند به طور بالقوه به مشتریان، مشتریان، کارکنان یا یکپارچگی بازارها آسیب برساند.


در اینجا چند استراتژی کلیدی برای مدیریت مؤثر ریسک رفتار آورده شده است :
۱. ایجاد استانداردهای اخلاقی واضح
ایجاد یک شاخص اخلاقی قوی، اساس مدیریت ریسک رفتار است. این کد باید رفتارها و ارزش‌های موردانتظار را که با مأموریت و چشم‌انداز شرکت همسو هستند، ترسیم کند. آموزش و ارتباطات منظم برای اطمینان از درک و پایبندی همه کارکنان به این استانداردها ضروری است.
۲. تشویق به افشاگری
ترویج فرهنگی که در آن کارکنان برای گزارش رفتار غیراخلاقی احساس امنیت کنند، حیاتی است. اجرای یک سیاست افشاگر که حمایت و مشوق‌هایی را ارائه می‌دهد، می تواند به کشف زودهنگام سوء رفتار کمک کند. این رویکرد فعّال، نه تنها مسائل را به سرعت مورد بررسی قرار می‌دهد، بلکه تعهد شرکت به اقدامات اخلاقی را نیز نشان می‌دهد.
۳. نظارت و اندازه‌گیری ریسک رفتار
ارزیابی و نظارت منظم ریسک رفتار برای شناسایی مسائل بالقوه قبل از تشدید آنها ضروری است. این را می‌توان از طریق ممیزی داخلی، نظرسنجی کارکنان و بررسی‌های انطباق به دست آورد. ابزارهای اندازه‌گیری مؤثر به درک علل اصلی سوء‌رفتار و توسعه مداخلات هدفمند کمک می‌کند.
۴. پرورش فرهنگ صحبت‌کردن
تشویق ارتباطات باز و بازخورد می‌تواند از رفتار غیراخلاقی جلوگیری کند. کارمندان باید احساس قدرت کنند تا نگرانی‌های خود را بدون ترس از تلافی بیان کنند. این را می‌توان از طریق کانال‌های گزارش ناشناس و جلسات منظم تسهیل کرد.
۵. اجرای پیامدهای سوء رفتار
داشتن پیامدهای واضح برای رفتار غیراخلاقی بسیار مهم است. این نه تنها از سوء رفتار احتمالی جلوگیری می‌کند، بلکه اهمیت رفتار اخلاقی را نیز تقویت می‌کند. اجرای مداوم این پیامدها تضمین می‌کند که همه کارکنان بدون در نظر گرفتن موقعیتشان، پاسخگو هستند.
۶. تعهد رهبری
رهبری نقشی اساسی در مدیریت ریسک رفتار ایفا می‌کند. رهبران باید رفتار اخلاقی را الگوبرداری کنند و تعهّد خود را به ارزش‌های شرکت نشان دهند. این لحن را از بالا تعیین می‌کند و بر فرهنگ کل سازمان تأثیر می‌گذارد.
با ادغام این استراتژی‌ها، شرکت‌ها می‌توانند به طور مؤثر ریسک رفتار را مدیریت کنند، در نتیجه از شهرت خود محافظت کرده و فرهنگ صداقت و اعتماد را تقویت می‌کنند. به یاد داشته باشید، رفتار اخلاقی فقط یک الزام انطباق نیست، بلکه سنگ بنای موفقیّت تجاری پایدار است.

مدیریت ریسک، ریسک رفتار، مدیریت ریسک رفتار

مدیریت ریسک رفتار بیشتر بخوانید »

چارچوب تصمیم‌گیری مبتنی‌بر ریسک یکپارچه – IRIDM

چارچوب تصمیم‌گیری مبتنی‌بر ریسک یکپارچه – IRIDM

تحلیل‌قطعی در مدیریت ریسک شامل ارزیابی ریسک‌ها با این فرض است که همه متغیرها شناخته شده و ثابت هستند و امکان پیش‌بینی دقیق نتایج را فراهم می‌کند.

رویکردهای قطعی، معمولاً سناریوهای خاصی مانند بدترین نتایج را ارزیابی کرده، تا اثرات بالقوه را بدون در نظر‌گرفتن تصادفی‌بودن شناسایی‌کنند.

در حالی که تجزیه و تحلیل قطعی می‌تواند بینش روشنی را در مورد سناریوهای ریسک ارائه دهد، ولی ممکن‌است پیچیدگی‌ها و شرایط دنیای واقعی را نادیده بگیرد، به همین دلیل استفاده از هر دو روش قطعی و احتمالی، برای ارزیابی جامع ریسک ضروری است.

تحلیل احتمالی در مدیریت ریسک شامل ارزیابی ریسک‌ها با تخمین احتمال و تأثیر بالقوه حوادث مختلف نامطلوب است.

این رویکرد از داده‌های تاریخی برای ایجاد توزیع‌های احتمالی استفاده می‌کند و به مدیران ریسک اجازه می‌دهد تا زیان‌های آتی را پیش‌بینی کنند و سناریوها را بر اساس عدم‌قطعیت ارزیابی کنند.

برخلاف تحلیل قطعی که نتایج ثابتی را فرض می‌کند، تحلیل احتمالی طیفی از رویدادهای ممکن را در بر می‌گیرد و درک جامع‌تری از ریسک‌ها ارائه می‌دهد.

تحلیل‌های قطعی و احتمالی خروجی‌هایی دارند که مکمل یکدیگر هستند. بنابراین نیاز به استفاده از یک چارچوب ساختار‌یافته برای در نظر گرفتن تکنیک‌ها و یافته‌های قطعی و احتمالی است.

چارچوب تصمیم‌گیری مبتنی بر ریسک یکپارچه، تعادل بین رویکردهای قطعی، تحلیل‌های احتمالی و سایر عوامل را به منظور دستیابی به یک فرآیند تصمیم‌گیری یکپارچه ایجاد می‌کند.

تصمیم‌گیری یکپارچه مبتنی بر ریسک یک رویکرد ساختاریافته است که تجزیه و تحلیل‌های احتمالی و قطعی را برای افزایش تصمیم‌گیری در محیط‌های پیچیده و پرمخاطره ترکیب می‌کند.

هدف آن ارزیابی همه‌جانبه خطرات است و اطمینان حاصل می‌کند که همه عوامل مرتبط، از جمله عدم‌قطعیت‌ها، هنگام انتخاب از بین گزینه‌ها در نظر گرفته می‌شوند.

IRIDM یا یکپارچه‌سازی، دیدگاه هر دو رویکرد برای افزایش تصمیم‌گیری در محیط‌های حیاتی ایمنی و تعادل بین تحلیل‌های قطعی و احتمالی را تضمین و تعیین می‌کند که تحلیل‌های قطعی با ارزیابی سناریوهای خطای خاص، مرزهای روشنی را برای ایمنی فراهم می‌کنند؛ در حالی که تحلیل‌های احتمالی با ارزیابی احتمال و تأثیر رویدادهای بالقوه مختلف، دید جامعی از خطرات ارائه می‌دهند.

این ادغام امکان درک دقیق‌تری از حاشیه‌های ایمنی و آسیب‌پذیری‌ها را فراهم می‌کند و تصمیمات آگاهانه‌ای را تسهیل می‌کند که ایمنی را بهینه کرده و در عین حال عدم‌قطعیت‌های ذاتی در سیستم‌های پیچیده را برطرف می‌کند.

مدیریت مالی، حسابرسی، مدیریت ریسک، ریسک، چارچوب تصمیم گیری مبتنی بر مدیریت ریسک, ارزیابی ریسک, IRIDM

چارچوب تصمیم‌گیری مبتنی‌بر ریسک یکپارچه – IRIDM بیشتر بخوانید »

مدیریت بحران

رهبری بحران، تعادل بین سرعت، ریسک و آینده‌نگری راهبردی

تصمیم‌گیری حین بحران، فرآیند پیچیده‌ای است که تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار می‌گیرد که می‌تواند تأثیر قابل‌توجّهی بر اثربخشی واکنش داشته‌باشد.

• حسّاسیت به زمان

فوریّت برای اقدام؛ بحران‌ها اغلب نیاز به واکنش‌های سریع دارند که می‌تواند برای تصمیم‌گیری سریع مؤثر باشند.

• عدم‌قطعیّت

ماهیت غیرقابل پیش‌بینی بحران، سطح استرس را در بین تصمیم‌گیرندگان افزایش می‌دهد، که می‌تواند عملکردهای شناختی را مختل کند و منجر به تصمیم‌گیری‌های ناقص شود.

تصمیم‌گیرندگان اغلب با اطلاعات ناقص یا به سرعت در حال تغییر، حین بحران عمل می‌کنند و لایه‌هایی از پیچیدگی را به فرآیند تصمیم‌گیری اضافه می‌کنند.

• ریسک

ارزیابی کامل ریسک‌های مرتبط با گزینه‌های مختلف ضروری است. تصمیم‌گیرندگان باید هم تأثیرات فوری و هم پیامدهای بلندمدت را در نظر بگیرند و اقدامات سریع را با آینده‌نگری راهبردی متعادل کنند.

شناخت آسیب‌پذیری‌های سازمان و محیط خارجی، به اجرای اقداماتی که خطرات را کاهش می‌دهند و در عین حال انعطاف‌پذیری در سازگاری با شرایط در حال تحوّل را امکان‌پذیر می‌سازد، کمک می‌کند.

یک طرز فکر آماده ریسک در تصمیم‌گیری در زمان بحران، شامل درک چشم‌انداز، ارزیابی ریسک، انتخاب سریع و آگاهانه، برقراری ارتباط مؤثر و یادگیری از تجربیات گذشته است و این تفکر با ارزش‌هایی مانند تشخیص عادّی و قابل‌کنترل بودن ریسک، مسئولیت شخصی در قبال ریسک‌ها و فعّال‌بودن در مقابله با تهدیدها و فرصت‌های‌بالقوه مشخص می‌شود.

ارزیابی کامل ریسک‌های مرتبط با گزینه‌های مختلف، ضروری است. تصمیم‌گیرندگان باید پیامدهای فوری و بلندمدت را در نظر بگیرند و فوریّت اقدام را با نیاز به تجزیه و تحلیل متفکرانه متعادل کنند.

برنامه‌ریزی برمبنای سناریو، ابزاری راهبردی است که با تقویت آینده‌نگری راهبردی، بهبود فرآیندهای تصمیم‌گیری، ایجاد انعطاف‌پذیری سازمانی و تسهیل ارتباطات مؤثر، مدیریت بحران را به طور قابل‌توجّهی ارتقاء می‌دهد.

برنامه‌ریزی سناریو به سازمان‌ها اجازه می‌دهد طیفی از سناریوهای قابل‌قبول آینده را تصوّر کنند. با بررسی این احتمالات مختلف، سازمان‌ها می‌توانند درک بهتری از آسیب‌پذیری‌های بالقوه خود داشته باشند.

درگیر شدن در برنامه‌ریزی سناریو، تصمیم‌گیرندگان را تشویق می‌کند تا پیامدهای بلندمدت را در نظر بگیرند و به شناسایی فرصت‌هایی برای تنش‌زدایی یا اقدامات پیشگیرانه‌ای کمک می‌کند که ممکن است هنگام تمرکز صرف بر بحران فعلی، آشکار نباشند.

سازمان‌ها با شبیه‌سازی سناریوهای مختلف بحران، می‌توانند از استحکام برنامه‌های راهبردی خود را در برابر احتمالات متعدد مطمئن شوند. این فرآیند، ضعف‌های بالقوه را در راهبرد‌های آن‌ها آشکار می‌کند و امکان توسعه اقدامات پیشگیرانه برای کاهش خطرات را فراهم می‌سازد.

همانطور که سناریوها با تغییر شرایط خارجی تکامل می‌یابند، سازمان‌ها چابک‌تر شده و می‌توانند استراتژی‌های خود را در پاسخ به اطلاعات یا تحوّلات جدید، تنظیم کنند.

مدیریت بحران، مدیریت ریسک، سناریونویسی

مدیریت بحران بیشتر بخوانید »

اشتهای ریسک

اشتهای ریسک

اشتهای‌ریسک به سطح ریسکی اشاره دارد که یک فرد یا سازمان مایل‌است برای دستیابی به اهداف خود متحمّل شود و نقش مهمّی در تصمیم‌گیری، به‌ویژه در امور مالی، سرمایه‌گذاری و راهبرد کسب و کار دارد.


اشتهای ریسک شامل چندین مؤلفه کلیدی است :

۱- تعریف : مقدار ریسکی است که واحد تجاری جهت اهداف خود تمایل دارد بپذیرد، با تشخیص اینکه بازده بالقوه بالاتر، اغلب با افزایش ریسک همراه است.


۲- عوامل مؤثر بر اشتهای ریسک :

هدف : هدف سازمان برای دستیابی به آن می‌تواند به‌شدت بر تحمل ریسک آن تأثیر بگذارد.

موقعیّت مالی : منابع موجود و سلامت مالی یک سازمان در تعیین میزان ریسک قابل‌مدیریت حیاتی است.

شرایط بازار : روندهای اقتصادی، نوسانات بازار و رقابت نیز می‌توانند بر اشتهای ریسک‌ تأثیر بگذارند.

تجربه و دانش : سطح تجربه تصمیم‌گیرندگان می‌تواند تمایل آنها برای ریسک‌کردن را شکل‌دهد.

انتظارات ذینفعان : نظرات و ترجیحات ذینفعان (سرمایه‌گذاران، کارکنان و مشتریان) نیز باید در نظر گرفته‌شود.


۳- اشتهای ریسک در مقابل تحمل ریسک :
در حالی که ریسک‌پذیری موضوعی گسترده است و به تمایل کلی برای درگیر شدن با ریسک مربوط می‌شود، تحمّل ریسک خاص‌تر است و به‌سطح قابل‌قبول ریسک برای موقعیّت‌ یا پروژه‌های‌خاص اشاره دارد.


۴- مشخص کردن اشتهای ریسک :

سازمان‌ها اغلب اشتهای ریسک‌ را از طریق چارچوب‌ها و سیاست‌هایی تعریف می‌کنند که ممکن‌است شامل معیارهای‌کمّی (مانند حداکثر آستانه‌ضرر) و یا توصیف‌های‌کیفی (مانند محتاطانه و فرصت‌طلبانه) باشد.


۵- پیامدهای اشتهای ریسک :

یک اشتهای ریسک تعریف‌شده خوب، می‌تواند برنامه‌ریزی استراتژیک و تخصیص منابع را بهبود بخشد و به شناسایی فرصت‌های‌مناسب کمک‌کند و اشتهای ریسک تعریف‌نشده، می‌تواند به ناهماهنگی در تصمیم‌گیری و زیان‌های احتمالی منجر شود.


نتیجه‌گیری

درک و مدیریت مؤثر اشتهای ریسک برای دستیابی به موفقیّت بلندمدّت در هر سرمایه‌گذاری لازم و ضروری است.

مدیریت ریسک، مدیریت ریسک، کمیته ریسک، مدیریت یکپارچه ریسک, اشتهای ریسک

اشتهای ریسک بیشتر بخوانید »

خود ارزیابی کنترل ریسک

خود ارزیابی کنترل ریسک – RCSA

معمولاً کسب و کارها برای شناسایی نقاط ضعف در عملکرد خود، خودارزیابی کنترل ریسک (RCSA) را برای برخورداری از مزایای آن انجام می‌دهند. از مقابله با مسائل امنیتی گرفته تا اصلاح فرآیندهای ناکارآمد، یک RCSA می‌تواند به ارتقای سطح کسب و کار کمک کند و در عین حال خطراتی را که در رشد و موفقیّت مجموعه تداخل دارند را کاهش دهد.

برای کمک در درک اینکه RCSA شامل چه چیزی و مزایای آن است، در این راهنما موارد و نکات این ارزیابی‌ها را بررسی می‌کنیم.


RCSA  به چه معناست؟

خود ارزیابی کنترل ریسک یک روش مؤثر و ارزشمند برای شناسایی، ارزیابی و کاهش ریسک‌های عملیاتی یک کسب و کار است.


مراحل کلّی RCSA:

·       شناسایی اهداف و خطرات : این ارزیابی به کسب‌وکار شما کمک می‌کند تا دامنه ریسک‌های عملیاتی را تعیین کند. ممکن‌است حوزه‌ها یا فرآیندهای خاصی در شرکت شما وجود داشته باشد که نیاز به توجّه ویژه دارد.

·       ایجاد کنترل‌ها : با درک ریسک‌های سازمان خود، می‌توانید کنترل‌ها و اقداماتی را برای کاهش مؤثر این خطرات، ایجاد کنید.

·       ارزیابی کنترل‌ها : هنگامی که کنترل‌های شما برقرار شد، کسب‌وکارتان اثربخشی آن‌ها را ارزیابی می‌کند. اگر نقاط ضعف یا خلائی در کنترل‌های شما وجود داشته باشد، احتمالاً نیاز به به‌روزرسانی دارند.


مزایای RCSA

با درک تعریف  RCSA، می‌توانیم به مزایا و اهمیّت استفاده از این ارزیابی‌ها برای کسب‌وکارتان بپردازیم :

·       بهبود آگاهی : یک RCSA به شرکت‌ها کمک می‌کند درباره سازمانشان وخطراتی که به طور بالقوه می‌توانند عملیات را تهدید کنند، اطلاعات بیشتری کسب کنند.
آگاهی بیشتر به این معنی است که تیم شما می‌تواند خطرات را شناسایی کرده و برای مقابله مؤثرتر با آنها اقدام کند.

·       افزایش تصمیم‌گیری : این ارزیابی‌ها
همچنین بینش‌هایی را ارائه می‌کنند که برای اطلاع‌رسانی تصمیم‌گیری‌های مهم، مفید هستند. می‌توانید از
RCSA برای تعیین بهترین برنامه اقدام برای کاهش خطرات احتمالی استفاده کنید.

·       افزایش انطباق : یکی دیگر از مزایای استفاده از RCSA این است که اطمینان حاصل شود که عملیات شما الزامات مهم نظارتی را برآورده می‌کند. ارزیابی‌ها می‌توانند به رعایت استانداردهای خاص صنعت کمک کنند و عملکرد شما را با آن‌ها مطابقت دهند.

·       القای بهبود مستمر : هدف نهایی RCSA کمک به کسب‌وکارها برای بهبود مستمر و بهبود فرآیندهای خود برای کاهش خطرات و حمایت از رشد است. پرداختن منظم به خطرات، یک راه مؤثر برای اطمینان از سودمند بودن کنترل‌های شما برای عملیات می‌باشد.


بهترین شیوه‌های  RCSA

چند روش برای RCSA وجود دارد که به کسب و کار شما کمک می‌کند تا بازخوردهای مهم را جمع‌آوری کرده و خطرات عملیاتی را شناسایی
کند. بسته به شرایط منحصر به فرد هر سازمان، می‌توانید از رویکردهای مختلفی برای
RCSA استفاده کنید، از جمله موارد زیر :

·       پرسشنامه ها

یکی از تکنیک‌های مؤثر برای خود ارزیابی کنترل ریسک این است که تیم و ذی‌نفعان پرسشنامه‌های دقیقی را درباره ریسک‌ها و کنترل‌های عملیاتی پر کنند. کسب‌وکار شما می‌تواند بینش‌های ارزشمندی در مورد اثربخشی کنترل‌های موجود شما به دست آورد و برنامه‌ای برای
اصلاح و ارتقای آن‌ها ایجاد کند.

پرسشنامه ها به کسب و کار شما نیاز دارند تا نظرسنجی را توسعه دهد، بازخوردها و نتایج را جمع‌آوری کند.

·       کارگاه های آموزشی

یکی دیگر از رویکردهای رایج برای RCSAبرگزاری کارگاه های آموزشی با همه ذی‌نفعان اصلی سازمان شما است. این جلسات به تیم شما اجازه می‌دهد تا از زوایای مختلف در مورد ریسک‌ها و کنترل‌های کسب‌وکارتان با جزئیات بیشتر بحث کنید. کارگاه‌ها روشی مؤثر برای قرار دادن هر بخش در یک صفحه هستند و به وضوح مسئولیت‌های هر بخش مربوط به مدیریت ریسک و مسئولیت‌های فردی را مشخص می‌کنند.

·       رویکرد ترکیبی

کسب و کار شما همچنین می‌تواند از یک رویکرد ترکیبی برای RCSA خود استفاده کند و از پرسشنامه‌ها و کارگاه‌ها برای شناسایی ریسک ها و ارزیابی اثربخشی کنترل‌های عملیات شما استفاده کند. سودمندی این روش به این دلیل است که به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا فشار کاری شرکت‌کنندگان را کاهش داده و نگاه دقیق‌تری به فرآیندهای موجود داشته باشند.

این رویکردها می‌توانند به شرکت شما کمک کنند تا با شناخت بهتری مبتنی بر داده‌ها در عملیات‌های روزمره خود استفاده کنید. آنها می‌توانند تیم شما را تشویق کنند تا مراقب خطرات احتمالی باشند و به سرعت اقدام کنند.

 

مراحل انطباق با RCSA

خود ارزیابی کنترل ریسک شامل چند مرحله مختلف است، از شناخت ریسک‌ها تا نظارت بر اثربخشی کنترل‌های شما. چارچوب RCSA
بدین شرح است :

۱- مستندسازی : با تجزیه و تحلیل از بالا به پایین از عملیات کسب‌وکارتان و ریسک‌های مرتبط شروع کنید. گزارشی تهیه کنید که ساختار کنترل موجود را شناسایی کند.

۲- شناسایی ریسک : با انجام ارزیابی
ریسک، به فرآیندهای کسب‌وکارتان نگاه دقیق‌تری بیندازید. در طول این مرحله، شرکت شما می‌تواند یک کارگاه آموزشی برگزار کند یا از طریق پرسشنامه از کارکنان بخواهد تا عملیات شما را بررسی کرده و نتیجتاً دید بهتری نسبت به ساختار کنترلی خود به دست آورید
.

۳- ارزیابی ریسک : در مرحله بعد، RCSA به کسب‌وکار شما کمک می‌کند تا خطرات موجود و بالقوه را دسته‌بندی کند و به تیم شما کمک کند تا هر تهدید یا ناکارآمدی را بر اساس شدّت و تأثیر آن‌ها اولویت‌بندی کند. در برخی مواردRCSA  به تخصیص ارزش پولی به هر ریسک، با توجه به سرعت تبدیل آن به یک مشکل جدّی در آینده، کمک می‌کند.

۴- ارزیابی کنترل‌ها : کسب و کار شما و سهامداران آن، کنترل‌های ریسک‌های موجود در مجموعه شما را برای تعیین اثربخشی آن‌ها ارزیابی می‌کنند. شما هر ایرادی را که نیاز به توجه و پالایش بیشتری دارد، کشف و شناسایی خواهید کرد. هنگامی که متوجه قصور در کنترل‌ها شدید، می‌توانید برنامه‌ریزی کنید که چگونه خطرات مرتبط را به اندازه کافی کاهش دهید.

۵- توسعه برنامه : بخش مهمی از چارچوب RCSAایجاد طرح‌های جدید برای اصلاح نقاط ضعف کنترل است. کنترل‌های جدید باید قابل‌دستیابی بوده و به راحتی قابل‌پیگیری باشند، تا تیم شما بتواند تغییرات را به طور مؤثر اعمال کند.

۶- بررسی‌ها و رتبه‌بندی‌ها : با برنامه‌ها و کنترل‌های کاهش‌دهنده کسب‌وکارتان، می‌توانید دسته‌بندی آن‌ها را برای تعیین اثربخشی آن‌ها آغاز کنید. پیگیری رتبه‌بندی‌ها می‌تواند به تیم شما کمک کند تا حوزه‌های جدیدی را شناسایی کند که می‌توانند از به‌روزرسانی برای بهبود مستمر استفاده کنند.

مدیریت مالی، حسابرسی، مدیریت ریسک، ریسک، خودارزیابی ریسک, ارزیابی ریسک, RCSA

خود ارزیابی کنترل ریسک بیشتر بخوانید »

مدیریت ریسک (ایزو۳۱۰۰۰/کوزو)

مدیریت ریسک (ایزو۳۱۰۰۰/کوزو)

ایزو ۳۱۰۰۰ یک استاندارد بین‌المللی برای مدیریت ریسک است که توسط سازمان بین‌المللی استاندارد(ISO) ایجاد شده‌است. این استاندارد اوّلین بار در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و در سال ۲۰۱۸ مورد تجدیدنظر قرار گرفت.



ایزو ۳۱۰۰۰ اصول و دستورالعمل‌های قابل اجرا برای هر سازمانی، صرف‌نظر از اندازه یا بخش را ارائه می‌دهد و به‌عنوان چارچوبی برای سازمان‌ها عمل می‌کند تا شیوه‌های مدیریت ریسک خود را بهبود بخشند و اعتماد ذی‌نفعان را بهبود دهند.


ایزو ۳۱۰۰۰ از چندین جنبه کلیدی با سایر استانداردهای مدیریت ریسک، مانند کوزو، متفاوت است :

• چارچوب گسترده‌ای را برای هر نوع ریسک در بخش‌های مختلف ارائه می‌دهد، در حالی که کوزو بیشتر بر سیستم‌های کنترل داخلی متمرکز است و در وهله اوّل متخصصان حسابداری و حسابرسی را هدف قرار می‌دهد.

• دستورالعمل‌های خود را به سه جزء تقسیم می‌کند : اصول، چارچوب و فرآیند، و آن را به صورتی ساده‌تر بیان می‌کند. کوزو این عناصر را در یک ساختار منسجم ادغام می‌کند که پیاده‌سازی آن می‌تواند پیچیده‌تر باشد.

• ریسک را به عنوان “تأثیر عدم قطعیّت بر اهداف” تعریف می‌کند، که امکان تفسیر گسترده‌تری را فراهم کرده و شامل نتایج مثبت و منفی می‌باشد؛ برخلاف تمرکز محدودتر کوزو که مبتنی‌بر کاهش ریسک است.


هشت اصل ایزو ۳۱۰۰۰ عبارتند از :

۱- مدیریت ریسک باید بخشی از تمام فرآیندهای سازمانی و تصمیم‌گیری باشد.

۲- یک رویکرد سیستماتیک، کارایی و ثبات را افزایش می‌دهد.

۳- فرآیندها باید متناسب با زمینه و اهداف سازمان طراحی شوند.

۴- مشارکت ذینفعان تضمین می‌کند که دانش و دیدگاه‌های مرتبط در نظر گرفته می‌شود.

۵- مدیریت ریسک باید با تغییرات محیط داخلی و خارجی سازگار شود.

۶- تصمیمات باید بر اساس بهترین داده‌های موجود باشد و محدودیّت‌های آن را در نظر گیرد.

۷- تشخیص دهید که رفتارهای انسانی و فرهنگ سازمان بر مدیریت ریسک تأثیر می‌گذارد.

۸- سازمان ها باید به دنبال پیشرفت‌های مداوم در شیوه‌های مدیریت ریسک خود باشند.


ایزو ۳۱۰۰۰ چگونه به نقش عوامل انسانی و فرهنگی در مدیریت ریسک می‌پردازد؟

• تأکید می‌کند که این عناصر به‌طور قابل‌توجّهی بر ادراک ریسک، رفتارها و فرآیندهای تصمیم‌گیری در یک سازمان تأثیر می‌گذارند.

• تشخیص می‌دهد که درک فرهنگ، قابلیّت‌ها و رفتار افراد سازمان برای مدیریت ریسک مؤثر ضروری است.

• با در نظر گرفتن ملاحظات انسانی و فرهنگی، سازمان‌ها می‌توانند ریسک‌های مرتبط با خطای انسانی را بهتر شناسایی کرده و استراتژی‌های کلّی مدیریت ریسک را بهبود بخشند، که نهایتاً منجر به بهبود نتایج و دستیابی به هدف می‌شود.

مدیریت مالی، حسابرسی، مدیریت ریسک، ریسک، ایزو ۳۱۰۰۰، iso 31000

مدیریت ریسک (ایزو۳۱۰۰۰/کوزو) بیشتر بخوانید »

مقدمه‌ای بر مدیریت ریسک‌عملیاتی

مقدمه‌ای بر مدیریت ریسک عملیاتی

مدیریت ریسک عملیاتی، یک جنبه حیاتی از شیوه‌های کسب‌و‌کار نوین است که بر شناسایی، ارزیابی و کاهش ریسک‌های مرتبط با عملیات روزانه سازمان تمرکز دارد.

مدیریت ریسک عملیاتی، فقط در مورد جلوگیری از نتایج منفی نیست، بلکه شامل شناخت و سرمایه‌گذاری بر روی نتایج مثبت بالقوه‌ای است که ممکن است از عدم‌قطعیت‌ و سایر احتمالات در عملیات ناشی شود.

ریسک عملیاتی دارای چهار بعد کلیدی است : دارایی‌های فیزیکی، افراد، فرآیندهای سازمانی و فناوری.

ریسک عملیات، ذاتاً فعّالیت‌های روزمره و ارائه خدمات یک شرکت است که بر نحوه مدیریت دارایی‌های فیزیکی، نحوه انجام وظایف افراد، نحوه اجرای فرآیندها و نحوه استفاده از فناوری تأثیر می‌گذارد.

هدف مدیریت ریسک، حمایت از تصمیم‌گیری و یافتن بهترین گزینه‌ها و راه‌حل‌های ممکن برای شرکت با توجه به زمینه، توانایی سازمانی و ظرفیت مالی آن است.

تصمیم‌گیری در شرایط عدم‌قطعیّت، یکی دیگر از جنبه‌های مهم مدیریت ریسک عملیاتی است. چالش در پیمایش این عدم‌قطعیت‌ها برای محافظت از سازمان در برابر ضررهای احتمالی و همچنین استفاده از فرصت‌هایی است که ممکن‌است از خطرات به‌خوبی مدیریت‌شده، ناشی شود.

یکی از جنبه‌های حیاتی مدیریت ریسک عملیاتی، یکپارچگی آن با سیستم‌های فراگیر سازمانی است که رویکردی ساختاریافته برای مدیریت همه ریسک‌ها ارائه می‌دهد و در عین حال از تصمیم‌گیری آگاهانه و همسویی راهبردی در کل شرکت، پشتیبانی می‌کند.
مدیریت ریسک و مکانیسم‌های کنترل داخلی باید در تمام حوزه‌های ریسک مربوطه ایجاد شوند، نه فقط آنهایی که به‌طور سنتی با عملیات اجرایی شرکت مرتبط هستند. مشخصات ریسک عملیاتی یک سازمان باید در چارچوب انتخاب‌ها و اولویت‌های راهبردی و کلّی در نظر گرفته شود.

این دیدگاه و رویکرد جامع، امکان تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر را فراهم می‌کند؛ زیرا نحوه تعامل ریسک‌های عملیاتی و تأثیر بر انواع دیگر ریسک‌های سازمان را در نظر می‌گیرد و تضمین می‌کند که ریسک‌های عملیاتی به صورت جداگانه دیده نشده و به‌عنوان بخشی از یک بسته بزرگتری از ریسک و در کلّ مجموعه سازمانی دیده می‌شوند.

مالی، مدیریت مالی، ریسک عملیاتی، مدیریت ریسک, operational risk, risk management

مقدمه‌ای بر مدیریت ریسک‌عملیاتی بیشتر بخوانید »

شش سیگما

شش سیگما – 6-sigma

نمودار شش سیگما (6-Sigma) که در آن سطح سیگما، تعداد خطاها در هر میلیون فرصت، درصد معیوب، درصد بدون خطا (بازده)، Cpk کوتاه‌مدت و بلندمدت و سطح رقابتی مشخص شده‌، در حوزه‌های مختلف بویژه مهندسی صنایع دارای کاربرد فراوانی است.

نمودار شش سیگما به طور کلی نشان می‌دهد که با افزایش سطح سیگما، میزان خطا کاهش یافته و بازدهی بدون خطا افزایش می‌یابد و نشان‌دهنده بهبود کیفیت و قابلیت فرآیند است.

توضیح اجزای مختلف این نمودار به شرح زیر است:

 محورهای افقی

محور افقی نشان‌دهنده توزیع نرمال فرآیند است که بر اساس انحراف استاندارد (σ)از میانگین (μ)تقسیم‌بندی شده است.

محدوده بین σ۱- تا σ۱+ شامل 68.26% از کل داده‌ها است.

محدوده بین σ۲- تا σ۲+ شامل 95.44% از کل داده‌ها است.

محدوده بین σ۳- تا σ۳+ شامل 99.72% از کل داده‌ها است.

 جدول مرکز نمودار

تعداد خطاها در هر میلیون فرصت : DPMO

درصد معیوب : Defective %

درصد بدون‌خطا (بازده) : Defect-free (Yield%)

شاخص قابلیت فرآیند کوتاه‌مدت : Short-term Cpk

شاخص قابلیت فرآیند بلندمدت : Long-term Cpk

سطح رقابتی : Competitive Level

آمار، مهندسی صنایع، مالی، مدیریت مالی، مدیریت مالی، ریسک مالی، شش سیگما

شش سیگما بیشتر بخوانید »

گواهینامه‌های مالی

گواهینامه‌های مهم مالی

ردیف

نام گواهینامه

عنوان

صادر کننده

مهارت‌ها

۱

CPA

حسابدار رسمی

هیئت‌های محلی حسابداری

تخصص در حسابداری، تهیه مالیات و برنامه‌ریزی مالی

۲

CMA

حسابدار مدیریت خبره

موسسه حسابداران مدیریت

(IMA)

حسابداری مدیریت، برنامه‌ریزی، تجزیه و تحلیل، کنترل و پشتیبانی‌تصمیم

۳

CFA

تحلیلگر مالی خبره

موسسه تحلیلگر مالی خبره

تجزیه و تحلیل سرمایه‌گذاری، ارزش‌گذاری و مدیریت پورتفولیو

۴

FMVA

تحلیلگر مدلسازی و ارزش‌گذاری مالی

موسسه مالی شرکت

(CFI)

مدل‌سازی مالی، ارزش‌گذاری و تجزیه و تحلیل

۵

FRM

مدیر ریسک مالی

انجمن جهانی متخصصان

ریسک

(GARP)

مهارت در شناسایی، ارزیابی و مدیریت ریسک مالی

۶

FPAC

دارای گواهی FP&A حرفه‌ای شرکتی

انجمن متخصصان مالی

(AFP)

برنامه‌ریزی و تجزیه و تحلیل مالی، بودجه‌بندی، پیش‌بینی و پشتیبانی‌تصمیم

۷

CA

حسابدار خبره

موسسه محلی حسابداران خبره

حسابداری مالی، مالیاتی و حسابرسی

۸

ACCA

حسابدار خبره

انجمن حسابداران خبره

مدیریت مالی، مالیات و حسابرسی

۹

CIA

حسابرس داخلی خبره

موسسه حسابرسان داخلی

(IIA)

حسابرسی داخلی، مدیریت ریسک و کنترل

۱۰

CTP

خبره خزانه‌داری حرفه‌ای

انجمن متخصصان مالی

(AFP)

مدیریت عملیات خزانه شرکت، مدیریت وجوه نقد و ریسک

مالی، مدیریت مالی، مدیریت مالیّ حسابرسی، ریسک مالی

گواهینامه‌های مالی بیشتر بخوانید »

مدیریت یکپارچه ریسک – COSO ERM

مدیریت یکپارچه ریسک – COSO ERM

چارچوب مدیریت یکپارچه ریسک کوزو، یک رویکرد ساختاریافته برای مدیریت ریسک‌های انطباق با ادغام برنامه‌های انطباق و اخلاق(C&E) با مدیریت ریسک سازمانی را ارائه می‌دهد.

این چارچوب به سازمان‌ها کمک می‌کند تا ضمن کاهش خطرات مرتبط با تخلفات قانونی و اخلاقی، ارزش ایجاد کنند و در نتیجه حاکمیت کلّی و یکپارچگی عملیاتی را افزایش دهند.

 چارچوب مدیریت یکپارچه ریسک کوزو شامل۲۰ اصل است که در پنج بخش سازماندهی شده است.

این اصول، سازمان‌ها را در تعبیه مدیریت ریسک مؤثر در سراسر عملیات خود راهنمایی می‌کند و همسویی و عملکرد استراتژیک را ارتقاء می‌دهد.


الف – حاکمیت و فرهنگ

۱- فرهنگ سازمانی : فرهنگی را ایجاد می‌کند که از مدیریت ریسک پشتیبانی می‌کند.

۲- ساختار حاکمیت : نقش‌ها و مسئولیت‌های مدیریت ریسک را تعریف می‌کند.

۳- ارزیابی منابع : اطمینان حاصل می‌کند که منابع با اهداف مدیریت ریسک هماهنگ هستند.


ب – استراتژی و تعیین هدف

۴- همسویی با استراتژی : مدیریت ریسک را با اهداف استراتژیک ادغام می‌کند.

۵- اشتهای ریسک : سطح ریسکی را که سازمان مایل به پذیرش آن است، تعریف می‌کند.

۶- تدوین اهداف : اهداف روشن و قابل اندازه‌گیری را تعیین می‌کند.


ج – عملکرد

۷- شناسایی ریسک : خطراتی را که می‌توانند بر اهداف تأثیر بگذارند، شناسایی می‌کند.

۸- ارزیابی ریسک : ریسک‌ها را برای اولویت‌بندی پاسخ‌ها ارزیابی می‌کند.

۹- پاسخ به ریسک : استراتژی‌هایی را برای کاهش خطرات توسعه می‌دهد.


د – بررسی و بازنگری

۱۰- نظارت بر عملکرد : به‌طور مداوم اثربخشی مدیریت ریسک را کنترل می‌کند.

۱۱- سازگاری با تغییر : فرآیندها را بر اساس تغییرات در محیط ریسک تنظیم می‌کند.


هـ – اطلاعات، ارتباطات و گزارش

۱۲- جریان اطلاعات : اطمینان حاصل می‌کند که اطلاعات به موقع و مرتبط به اشتراک گذاشته می‌شود.

۱۳- مشارکت ذی‌نفعان : ذی‌نفعان را در فرآیند مدیریت ریسک درگیر می‌کند.

۱۴- چگونگی گزارش‌دهی : ساختارهای گزارش‌دهی واضحی را برای اطلاعات ریسک ایجاد می‌کند.

۱۵- یکپارچگی در سراسر بخش‌ها : همکاری بین بخش‌ها را ارتقا می‌دهد.

۱۶- بهبود مستمر : افزایش مداوم شیوه‌های مدیریت ریسک را تشویق می‌کند.

۱۷- آموزش و آگاهی : آموزش‌هایی را برای افزایش درک خطرات ارائه می‌دهد.

۱۸- استفاده از فنّاوری : از فنّاوری برای مدیریت ریسک مؤثر استفاده می‌کند.

۱۹- انطباق با مقررات : پایبندی به الزامات قانونی و نظارتی را تضمین می‌کند.

۲۰- رفتار اخلاقی : رفتار اخلاقی را در شیوه‌های مدیریت ریسک ارتقا می‌دهد.

مدیریت ریسک، حسابرسی، مدیریت ریسک، کمیته ریسک، مدیریت یکپارچه ریسک، coso، کوزو

مدیریت یکپارچه ریسک – COSO ERM بیشتر بخوانید »

پیمایش به بالا