چارچوب تصمیم‌گیری مبتنی‌بر ریسک یکپارچه – IRIDM

چارچوب تصمیم‌گیری مبتنی‌بر ریسک یکپارچه – IRIDM

تحلیل‌قطعی در مدیریت ریسک شامل ارزیابی ریسک‌ها با این فرض است که همه متغیرها شناخته شده و ثابت هستند و امکان پیش‌بینی دقیق نتایج را فراهم می‌کند.

رویکردهای قطعی، معمولاً سناریوهای خاصی مانند بدترین نتایج را ارزیابی کرده، تا اثرات بالقوه را بدون در نظر‌گرفتن تصادفی‌بودن شناسایی‌کنند.

در حالی که تجزیه و تحلیل قطعی می‌تواند بینش روشنی را در مورد سناریوهای ریسک ارائه دهد، ولی ممکن‌است پیچیدگی‌ها و شرایط دنیای واقعی را نادیده بگیرد، به همین دلیل استفاده از هر دو روش قطعی و احتمالی، برای ارزیابی جامع ریسک ضروری است.

تحلیل احتمالی در مدیریت ریسک شامل ارزیابی ریسک‌ها با تخمین احتمال و تأثیر بالقوه حوادث مختلف نامطلوب است.

این رویکرد از داده‌های تاریخی برای ایجاد توزیع‌های احتمالی استفاده می‌کند و به مدیران ریسک اجازه می‌دهد تا زیان‌های آتی را پیش‌بینی کنند و سناریوها را بر اساس عدم‌قطعیت ارزیابی کنند.

برخلاف تحلیل قطعی که نتایج ثابتی را فرض می‌کند، تحلیل احتمالی طیفی از رویدادهای ممکن را در بر می‌گیرد و درک جامع‌تری از ریسک‌ها ارائه می‌دهد.

تحلیل‌های قطعی و احتمالی خروجی‌هایی دارند که مکمل یکدیگر هستند. بنابراین نیاز به استفاده از یک چارچوب ساختار‌یافته برای در نظر گرفتن تکنیک‌ها و یافته‌های قطعی و احتمالی است.

چارچوب تصمیم‌گیری مبتنی بر ریسک یکپارچه، تعادل بین رویکردهای قطعی، تحلیل‌های احتمالی و سایر عوامل را به منظور دستیابی به یک فرآیند تصمیم‌گیری یکپارچه ایجاد می‌کند.

تصمیم‌گیری یکپارچه مبتنی بر ریسک یک رویکرد ساختاریافته است که تجزیه و تحلیل‌های احتمالی و قطعی را برای افزایش تصمیم‌گیری در محیط‌های پیچیده و پرمخاطره ترکیب می‌کند.

هدف آن ارزیابی همه‌جانبه خطرات است و اطمینان حاصل می‌کند که همه عوامل مرتبط، از جمله عدم‌قطعیت‌ها، هنگام انتخاب از بین گزینه‌ها در نظر گرفته می‌شوند.

IRIDM یا یکپارچه‌سازی، دیدگاه هر دو رویکرد برای افزایش تصمیم‌گیری در محیط‌های حیاتی ایمنی و تعادل بین تحلیل‌های قطعی و احتمالی را تضمین و تعیین می‌کند که تحلیل‌های قطعی با ارزیابی سناریوهای خطای خاص، مرزهای روشنی را برای ایمنی فراهم می‌کنند؛ در حالی که تحلیل‌های احتمالی با ارزیابی احتمال و تأثیر رویدادهای بالقوه مختلف، دید جامعی از خطرات ارائه می‌دهند.

این ادغام امکان درک دقیق‌تری از حاشیه‌های ایمنی و آسیب‌پذیری‌ها را فراهم می‌کند و تصمیمات آگاهانه‌ای را تسهیل می‌کند که ایمنی را بهینه کرده و در عین حال عدم‌قطعیت‌های ذاتی در سیستم‌های پیچیده را برطرف می‌کند.

مدیریت مالی، حسابرسی، مدیریت ریسک، ریسک، چارچوب تصمیم گیری مبتنی بر مدیریت ریسک, ارزیابی ریسک, IRIDM

چارچوب تصمیم‌گیری مبتنی‌بر ریسک یکپارچه – IRIDM بیشتر بخوانید »

اشتهای ریسک

اشتهای ریسک

اشتهای‌ریسک به سطح ریسکی اشاره دارد که یک فرد یا سازمان مایل‌است برای دستیابی به اهداف خود متحمّل شود و نقش مهمّی در تصمیم‌گیری، به‌ویژه در امور مالی، سرمایه‌گذاری و راهبرد کسب و کار دارد.


اشتهای ریسک شامل چندین مؤلفه کلیدی است :

۱- تعریف : مقدار ریسکی است که واحد تجاری جهت اهداف خود تمایل دارد بپذیرد، با تشخیص اینکه بازده بالقوه بالاتر، اغلب با افزایش ریسک همراه است.


۲- عوامل مؤثر بر اشتهای ریسک :

هدف : هدف سازمان برای دستیابی به آن می‌تواند به‌شدت بر تحمل ریسک آن تأثیر بگذارد.

موقعیّت مالی : منابع موجود و سلامت مالی یک سازمان در تعیین میزان ریسک قابل‌مدیریت حیاتی است.

شرایط بازار : روندهای اقتصادی، نوسانات بازار و رقابت نیز می‌توانند بر اشتهای ریسک‌ تأثیر بگذارند.

تجربه و دانش : سطح تجربه تصمیم‌گیرندگان می‌تواند تمایل آنها برای ریسک‌کردن را شکل‌دهد.

انتظارات ذینفعان : نظرات و ترجیحات ذینفعان (سرمایه‌گذاران، کارکنان و مشتریان) نیز باید در نظر گرفته‌شود.


۳- اشتهای ریسک در مقابل تحمل ریسک :
در حالی که ریسک‌پذیری موضوعی گسترده است و به تمایل کلی برای درگیر شدن با ریسک مربوط می‌شود، تحمّل ریسک خاص‌تر است و به‌سطح قابل‌قبول ریسک برای موقعیّت‌ یا پروژه‌های‌خاص اشاره دارد.


۴- مشخص کردن اشتهای ریسک :

سازمان‌ها اغلب اشتهای ریسک‌ را از طریق چارچوب‌ها و سیاست‌هایی تعریف می‌کنند که ممکن‌است شامل معیارهای‌کمّی (مانند حداکثر آستانه‌ضرر) و یا توصیف‌های‌کیفی (مانند محتاطانه و فرصت‌طلبانه) باشد.


۵- پیامدهای اشتهای ریسک :

یک اشتهای ریسک تعریف‌شده خوب، می‌تواند برنامه‌ریزی استراتژیک و تخصیص منابع را بهبود بخشد و به شناسایی فرصت‌های‌مناسب کمک‌کند و اشتهای ریسک تعریف‌نشده، می‌تواند به ناهماهنگی در تصمیم‌گیری و زیان‌های احتمالی منجر شود.


نتیجه‌گیری

درک و مدیریت مؤثر اشتهای ریسک برای دستیابی به موفقیّت بلندمدّت در هر سرمایه‌گذاری لازم و ضروری است.

مدیریت ریسک، مدیریت ریسک، کمیته ریسک، مدیریت یکپارچه ریسک, اشتهای ریسک

اشتهای ریسک بیشتر بخوانید »

خود ارزیابی کنترل ریسک

خود ارزیابی کنترل ریسک – RCSA

معمولاً کسب و کارها برای شناسایی نقاط ضعف در عملکرد خود، خودارزیابی کنترل ریسک (RCSA) را برای برخورداری از مزایای آن انجام می‌دهند. از مقابله با مسائل امنیتی گرفته تا اصلاح فرآیندهای ناکارآمد، یک RCSA می‌تواند به ارتقای سطح کسب و کار کمک کند و در عین حال خطراتی را که در رشد و موفقیّت مجموعه تداخل دارند را کاهش دهد.

برای کمک در درک اینکه RCSA شامل چه چیزی و مزایای آن است، در این راهنما موارد و نکات این ارزیابی‌ها را بررسی می‌کنیم.


RCSA  به چه معناست؟

خود ارزیابی کنترل ریسک یک روش مؤثر و ارزشمند برای شناسایی، ارزیابی و کاهش ریسک‌های عملیاتی یک کسب و کار است.


مراحل کلّی RCSA:

·       شناسایی اهداف و خطرات : این ارزیابی به کسب‌وکار شما کمک می‌کند تا دامنه ریسک‌های عملیاتی را تعیین کند. ممکن‌است حوزه‌ها یا فرآیندهای خاصی در شرکت شما وجود داشته باشد که نیاز به توجّه ویژه دارد.

·       ایجاد کنترل‌ها : با درک ریسک‌های سازمان خود، می‌توانید کنترل‌ها و اقداماتی را برای کاهش مؤثر این خطرات، ایجاد کنید.

·       ارزیابی کنترل‌ها : هنگامی که کنترل‌های شما برقرار شد، کسب‌وکارتان اثربخشی آن‌ها را ارزیابی می‌کند. اگر نقاط ضعف یا خلائی در کنترل‌های شما وجود داشته باشد، احتمالاً نیاز به به‌روزرسانی دارند.


مزایای RCSA

با درک تعریف  RCSA، می‌توانیم به مزایا و اهمیّت استفاده از این ارزیابی‌ها برای کسب‌وکارتان بپردازیم :

·       بهبود آگاهی : یک RCSA به شرکت‌ها کمک می‌کند درباره سازمانشان وخطراتی که به طور بالقوه می‌توانند عملیات را تهدید کنند، اطلاعات بیشتری کسب کنند.
آگاهی بیشتر به این معنی است که تیم شما می‌تواند خطرات را شناسایی کرده و برای مقابله مؤثرتر با آنها اقدام کند.

·       افزایش تصمیم‌گیری : این ارزیابی‌ها
همچنین بینش‌هایی را ارائه می‌کنند که برای اطلاع‌رسانی تصمیم‌گیری‌های مهم، مفید هستند. می‌توانید از
RCSA برای تعیین بهترین برنامه اقدام برای کاهش خطرات احتمالی استفاده کنید.

·       افزایش انطباق : یکی دیگر از مزایای استفاده از RCSA این است که اطمینان حاصل شود که عملیات شما الزامات مهم نظارتی را برآورده می‌کند. ارزیابی‌ها می‌توانند به رعایت استانداردهای خاص صنعت کمک کنند و عملکرد شما را با آن‌ها مطابقت دهند.

·       القای بهبود مستمر : هدف نهایی RCSA کمک به کسب‌وکارها برای بهبود مستمر و بهبود فرآیندهای خود برای کاهش خطرات و حمایت از رشد است. پرداختن منظم به خطرات، یک راه مؤثر برای اطمینان از سودمند بودن کنترل‌های شما برای عملیات می‌باشد.


بهترین شیوه‌های  RCSA

چند روش برای RCSA وجود دارد که به کسب و کار شما کمک می‌کند تا بازخوردهای مهم را جمع‌آوری کرده و خطرات عملیاتی را شناسایی
کند. بسته به شرایط منحصر به فرد هر سازمان، می‌توانید از رویکردهای مختلفی برای
RCSA استفاده کنید، از جمله موارد زیر :

·       پرسشنامه ها

یکی از تکنیک‌های مؤثر برای خود ارزیابی کنترل ریسک این است که تیم و ذی‌نفعان پرسشنامه‌های دقیقی را درباره ریسک‌ها و کنترل‌های عملیاتی پر کنند. کسب‌وکار شما می‌تواند بینش‌های ارزشمندی در مورد اثربخشی کنترل‌های موجود شما به دست آورد و برنامه‌ای برای
اصلاح و ارتقای آن‌ها ایجاد کند.

پرسشنامه ها به کسب و کار شما نیاز دارند تا نظرسنجی را توسعه دهد، بازخوردها و نتایج را جمع‌آوری کند.

·       کارگاه های آموزشی

یکی دیگر از رویکردهای رایج برای RCSAبرگزاری کارگاه های آموزشی با همه ذی‌نفعان اصلی سازمان شما است. این جلسات به تیم شما اجازه می‌دهد تا از زوایای مختلف در مورد ریسک‌ها و کنترل‌های کسب‌وکارتان با جزئیات بیشتر بحث کنید. کارگاه‌ها روشی مؤثر برای قرار دادن هر بخش در یک صفحه هستند و به وضوح مسئولیت‌های هر بخش مربوط به مدیریت ریسک و مسئولیت‌های فردی را مشخص می‌کنند.

·       رویکرد ترکیبی

کسب و کار شما همچنین می‌تواند از یک رویکرد ترکیبی برای RCSA خود استفاده کند و از پرسشنامه‌ها و کارگاه‌ها برای شناسایی ریسک ها و ارزیابی اثربخشی کنترل‌های عملیات شما استفاده کند. سودمندی این روش به این دلیل است که به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا فشار کاری شرکت‌کنندگان را کاهش داده و نگاه دقیق‌تری به فرآیندهای موجود داشته باشند.

این رویکردها می‌توانند به شرکت شما کمک کنند تا با شناخت بهتری مبتنی بر داده‌ها در عملیات‌های روزمره خود استفاده کنید. آنها می‌توانند تیم شما را تشویق کنند تا مراقب خطرات احتمالی باشند و به سرعت اقدام کنند.

 

مراحل انطباق با RCSA

خود ارزیابی کنترل ریسک شامل چند مرحله مختلف است، از شناخت ریسک‌ها تا نظارت بر اثربخشی کنترل‌های شما. چارچوب RCSA
بدین شرح است :

۱- مستندسازی : با تجزیه و تحلیل از بالا به پایین از عملیات کسب‌وکارتان و ریسک‌های مرتبط شروع کنید. گزارشی تهیه کنید که ساختار کنترل موجود را شناسایی کند.

۲- شناسایی ریسک : با انجام ارزیابی
ریسک، به فرآیندهای کسب‌وکارتان نگاه دقیق‌تری بیندازید. در طول این مرحله، شرکت شما می‌تواند یک کارگاه آموزشی برگزار کند یا از طریق پرسشنامه از کارکنان بخواهد تا عملیات شما را بررسی کرده و نتیجتاً دید بهتری نسبت به ساختار کنترلی خود به دست آورید
.

۳- ارزیابی ریسک : در مرحله بعد، RCSA به کسب‌وکار شما کمک می‌کند تا خطرات موجود و بالقوه را دسته‌بندی کند و به تیم شما کمک کند تا هر تهدید یا ناکارآمدی را بر اساس شدّت و تأثیر آن‌ها اولویت‌بندی کند. در برخی مواردRCSA  به تخصیص ارزش پولی به هر ریسک، با توجه به سرعت تبدیل آن به یک مشکل جدّی در آینده، کمک می‌کند.

۴- ارزیابی کنترل‌ها : کسب و کار شما و سهامداران آن، کنترل‌های ریسک‌های موجود در مجموعه شما را برای تعیین اثربخشی آن‌ها ارزیابی می‌کنند. شما هر ایرادی را که نیاز به توجه و پالایش بیشتری دارد، کشف و شناسایی خواهید کرد. هنگامی که متوجه قصور در کنترل‌ها شدید، می‌توانید برنامه‌ریزی کنید که چگونه خطرات مرتبط را به اندازه کافی کاهش دهید.

۵- توسعه برنامه : بخش مهمی از چارچوب RCSAایجاد طرح‌های جدید برای اصلاح نقاط ضعف کنترل است. کنترل‌های جدید باید قابل‌دستیابی بوده و به راحتی قابل‌پیگیری باشند، تا تیم شما بتواند تغییرات را به طور مؤثر اعمال کند.

۶- بررسی‌ها و رتبه‌بندی‌ها : با برنامه‌ها و کنترل‌های کاهش‌دهنده کسب‌وکارتان، می‌توانید دسته‌بندی آن‌ها را برای تعیین اثربخشی آن‌ها آغاز کنید. پیگیری رتبه‌بندی‌ها می‌تواند به تیم شما کمک کند تا حوزه‌های جدیدی را شناسایی کند که می‌توانند از به‌روزرسانی برای بهبود مستمر استفاده کنند.

مدیریت مالی، حسابرسی، مدیریت ریسک، ریسک، خودارزیابی ریسک, ارزیابی ریسک, RCSA

خود ارزیابی کنترل ریسک بیشتر بخوانید »

مدیریت ریسک (ایزو۳۱۰۰۰/کوزو)

مدیریت ریسک (ایزو۳۱۰۰۰/کوزو)

ایزو ۳۱۰۰۰ یک استاندارد بین‌المللی برای مدیریت ریسک است که توسط سازمان بین‌المللی استاندارد(ISO) ایجاد شده‌است. این استاندارد اوّلین بار در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و در سال ۲۰۱۸ مورد تجدیدنظر قرار گرفت.



ایزو ۳۱۰۰۰ اصول و دستورالعمل‌های قابل اجرا برای هر سازمانی، صرف‌نظر از اندازه یا بخش را ارائه می‌دهد و به‌عنوان چارچوبی برای سازمان‌ها عمل می‌کند تا شیوه‌های مدیریت ریسک خود را بهبود بخشند و اعتماد ذی‌نفعان را بهبود دهند.


ایزو ۳۱۰۰۰ از چندین جنبه کلیدی با سایر استانداردهای مدیریت ریسک، مانند کوزو، متفاوت است :

• چارچوب گسترده‌ای را برای هر نوع ریسک در بخش‌های مختلف ارائه می‌دهد، در حالی که کوزو بیشتر بر سیستم‌های کنترل داخلی متمرکز است و در وهله اوّل متخصصان حسابداری و حسابرسی را هدف قرار می‌دهد.

• دستورالعمل‌های خود را به سه جزء تقسیم می‌کند : اصول، چارچوب و فرآیند، و آن را به صورتی ساده‌تر بیان می‌کند. کوزو این عناصر را در یک ساختار منسجم ادغام می‌کند که پیاده‌سازی آن می‌تواند پیچیده‌تر باشد.

• ریسک را به عنوان “تأثیر عدم قطعیّت بر اهداف” تعریف می‌کند، که امکان تفسیر گسترده‌تری را فراهم کرده و شامل نتایج مثبت و منفی می‌باشد؛ برخلاف تمرکز محدودتر کوزو که مبتنی‌بر کاهش ریسک است.


هشت اصل ایزو ۳۱۰۰۰ عبارتند از :

۱- مدیریت ریسک باید بخشی از تمام فرآیندهای سازمانی و تصمیم‌گیری باشد.

۲- یک رویکرد سیستماتیک، کارایی و ثبات را افزایش می‌دهد.

۳- فرآیندها باید متناسب با زمینه و اهداف سازمان طراحی شوند.

۴- مشارکت ذینفعان تضمین می‌کند که دانش و دیدگاه‌های مرتبط در نظر گرفته می‌شود.

۵- مدیریت ریسک باید با تغییرات محیط داخلی و خارجی سازگار شود.

۶- تصمیمات باید بر اساس بهترین داده‌های موجود باشد و محدودیّت‌های آن را در نظر گیرد.

۷- تشخیص دهید که رفتارهای انسانی و فرهنگ سازمان بر مدیریت ریسک تأثیر می‌گذارد.

۸- سازمان ها باید به دنبال پیشرفت‌های مداوم در شیوه‌های مدیریت ریسک خود باشند.


ایزو ۳۱۰۰۰ چگونه به نقش عوامل انسانی و فرهنگی در مدیریت ریسک می‌پردازد؟

• تأکید می‌کند که این عناصر به‌طور قابل‌توجّهی بر ادراک ریسک، رفتارها و فرآیندهای تصمیم‌گیری در یک سازمان تأثیر می‌گذارند.

• تشخیص می‌دهد که درک فرهنگ، قابلیّت‌ها و رفتار افراد سازمان برای مدیریت ریسک مؤثر ضروری است.

• با در نظر گرفتن ملاحظات انسانی و فرهنگی، سازمان‌ها می‌توانند ریسک‌های مرتبط با خطای انسانی را بهتر شناسایی کرده و استراتژی‌های کلّی مدیریت ریسک را بهبود بخشند، که نهایتاً منجر به بهبود نتایج و دستیابی به هدف می‌شود.

مدیریت مالی، حسابرسی، مدیریت ریسک، ریسک، ایزو ۳۱۰۰۰، iso 31000

مدیریت ریسک (ایزو۳۱۰۰۰/کوزو) بیشتر بخوانید »

مقدمه‌ای بر مدیریت ریسک‌عملیاتی

مقدمه‌ای بر مدیریت ریسک عملیاتی

مدیریت ریسک عملیاتی، یک جنبه حیاتی از شیوه‌های کسب‌و‌کار نوین است که بر شناسایی، ارزیابی و کاهش ریسک‌های مرتبط با عملیات روزانه سازمان تمرکز دارد.

مدیریت ریسک عملیاتی، فقط در مورد جلوگیری از نتایج منفی نیست، بلکه شامل شناخت و سرمایه‌گذاری بر روی نتایج مثبت بالقوه‌ای است که ممکن است از عدم‌قطعیت‌ و سایر احتمالات در عملیات ناشی شود.

ریسک عملیاتی دارای چهار بعد کلیدی است : دارایی‌های فیزیکی، افراد، فرآیندهای سازمانی و فناوری.

ریسک عملیات، ذاتاً فعّالیت‌های روزمره و ارائه خدمات یک شرکت است که بر نحوه مدیریت دارایی‌های فیزیکی، نحوه انجام وظایف افراد، نحوه اجرای فرآیندها و نحوه استفاده از فناوری تأثیر می‌گذارد.

هدف مدیریت ریسک، حمایت از تصمیم‌گیری و یافتن بهترین گزینه‌ها و راه‌حل‌های ممکن برای شرکت با توجه به زمینه، توانایی سازمانی و ظرفیت مالی آن است.

تصمیم‌گیری در شرایط عدم‌قطعیّت، یکی دیگر از جنبه‌های مهم مدیریت ریسک عملیاتی است. چالش در پیمایش این عدم‌قطعیت‌ها برای محافظت از سازمان در برابر ضررهای احتمالی و همچنین استفاده از فرصت‌هایی است که ممکن‌است از خطرات به‌خوبی مدیریت‌شده، ناشی شود.

یکی از جنبه‌های حیاتی مدیریت ریسک عملیاتی، یکپارچگی آن با سیستم‌های فراگیر سازمانی است که رویکردی ساختاریافته برای مدیریت همه ریسک‌ها ارائه می‌دهد و در عین حال از تصمیم‌گیری آگاهانه و همسویی راهبردی در کل شرکت، پشتیبانی می‌کند.
مدیریت ریسک و مکانیسم‌های کنترل داخلی باید در تمام حوزه‌های ریسک مربوطه ایجاد شوند، نه فقط آنهایی که به‌طور سنتی با عملیات اجرایی شرکت مرتبط هستند. مشخصات ریسک عملیاتی یک سازمان باید در چارچوب انتخاب‌ها و اولویت‌های راهبردی و کلّی در نظر گرفته شود.

این دیدگاه و رویکرد جامع، امکان تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر را فراهم می‌کند؛ زیرا نحوه تعامل ریسک‌های عملیاتی و تأثیر بر انواع دیگر ریسک‌های سازمان را در نظر می‌گیرد و تضمین می‌کند که ریسک‌های عملیاتی به صورت جداگانه دیده نشده و به‌عنوان بخشی از یک بسته بزرگتری از ریسک و در کلّ مجموعه سازمانی دیده می‌شوند.

مالی، مدیریت مالی، ریسک عملیاتی، مدیریت ریسک, operational risk, risk management

مقدمه‌ای بر مدیریت ریسک‌عملیاتی بیشتر بخوانید »

معیارهای کنترل CoCo

معیارهای کنترل CoCo

مدلCoCo  چیست؟

مدل CoCo مخفف مدل معیارهای‌کنترل است. این مجموعه که توسط مؤسسه حسابداران‌خبره کانادا توسعه یافته است و مجموعه‌ای از معیارها را برای طراحی، ارزیابی و بهبود سیستم‌های‌کنترلی در سازمان‌ها ارائه می‌دهد. این مدل بر اهمیّت کنترل‌ها در دستیابی به اهداف سازمانی و مدیریت ریسک‌ها تأکید دارد.

 

اجزای اصلی مدلCoCo

مدلCoCo  حول چهار جزء اصلی ساخته شده است :

هدف : اطمینان از اینکه اهداف به وضوح در سراسر سازمان تعریف و ابلاغ می‌شوند.

تعهّد : ایجاد فرهنگ صداقت و ارزش‌های اخلاقی، با تعهد به شایستگی.

قابلیّت : اطمینان از وجود منابع، اطلاعات و اختیارات لازم برای دستیابی به اهداف.

نظارت و یادگیری : اجرای فرآیندهایی برای نظارت بر عملکرد، انجام تنظیمات و یادگیری از تجربیات.

 

برای حسابرسان داخلی،
درک مدل
CoCo  به چند دلیل بسیار ارزشمند است :

ارزیابی ریسک : چهارچوبی را برای شناسایی و ارزیابی ریسک‌هایی که می‌تواند مانع دستیابی به اهداف سازمانی شود، فراهم می‌کند.

فعّالیتهای کنترلی : حسابرسان
یاد می‌گیرند ارزیابی کنند که آیا فعّالیت‌های کنترلی مناسب وجود دارند و به طور مؤثر عمل می‌کنند یا خیر؟

اطّلاعات و ارتباطات : این مدل بر اهمّیت سیستم‌های ارتباطی و اطّلاعاتی مؤثر در پشتیبانی از فرآیندهای کنترل تأکید می‌کند.

نظارت : نیاز به نظارت مستمر بر کنترل‌ها و اهمیّت انطباق با تغییرات محیط سازمانی را برجسته می‌کند.

 

کاربرد عملی

از نظر عملی، حسابرسان داخلی از مدلCoCo  برای هدایت فعّالیت‌های حسابرسی خود استفاده می‌کنند. آنها ارزیابی می‌کنند که آیا معیارهای کنترلی برآورده شده‌اند یا خیر و نقاط ضعف موجود در محیط کنترلی سازمان را شناسایی می‌کنند. ارزیابی‌ها شامل این موارد است که آیا اهداف سازمان روشن هستند یا خیر؟ آیا تعهّدی برای دستیابی به آن اهداف وجود دارد یا خیر؟ آیا سازمان توانایی دستیابی به آنها را دارد یا خیر؟ و آیا نظارت و یادگیری مؤثری وجود دارد یا خیر؟

مالی، مدیریت مالی، مدیریت مالی، حسابرسی، ریسک مالی،coco

معیارهای کنترل CoCo بیشتر بخوانید »

گواهینامه‌های مالی

گواهینامه‌های مهم مالی

ردیف

نام گواهینامه

عنوان

صادر کننده

مهارت‌ها

۱

CPA

حسابدار رسمی

هیئت‌های محلی حسابداری

تخصص در حسابداری، تهیه مالیات و برنامه‌ریزی مالی

۲

CMA

حسابدار مدیریت خبره

موسسه حسابداران مدیریت

(IMA)

حسابداری مدیریت، برنامه‌ریزی، تجزیه و تحلیل، کنترل و پشتیبانی‌تصمیم

۳

CFA

تحلیلگر مالی خبره

موسسه تحلیلگر مالی خبره

تجزیه و تحلیل سرمایه‌گذاری، ارزش‌گذاری و مدیریت پورتفولیو

۴

FMVA

تحلیلگر مدلسازی و ارزش‌گذاری مالی

موسسه مالی شرکت

(CFI)

مدل‌سازی مالی، ارزش‌گذاری و تجزیه و تحلیل

۵

FRM

مدیر ریسک مالی

انجمن جهانی متخصصان

ریسک

(GARP)

مهارت در شناسایی، ارزیابی و مدیریت ریسک مالی

۶

FPAC

دارای گواهی FP&A حرفه‌ای شرکتی

انجمن متخصصان مالی

(AFP)

برنامه‌ریزی و تجزیه و تحلیل مالی، بودجه‌بندی، پیش‌بینی و پشتیبانی‌تصمیم

۷

CA

حسابدار خبره

موسسه محلی حسابداران خبره

حسابداری مالی، مالیاتی و حسابرسی

۸

ACCA

حسابدار خبره

انجمن حسابداران خبره

مدیریت مالی، مالیات و حسابرسی

۹

CIA

حسابرس داخلی خبره

موسسه حسابرسان داخلی

(IIA)

حسابرسی داخلی، مدیریت ریسک و کنترل

۱۰

CTP

خبره خزانه‌داری حرفه‌ای

انجمن متخصصان مالی

(AFP)

مدیریت عملیات خزانه شرکت، مدیریت وجوه نقد و ریسک

مالی، مدیریت مالی، مدیریت مالیّ حسابرسی، ریسک مالی

گواهینامه‌های مالی بیشتر بخوانید »

مدیریت یکپارچه ریسک – COSO ERM

مدیریت یکپارچه ریسک – COSO ERM

چارچوب مدیریت یکپارچه ریسک کوزو، یک رویکرد ساختاریافته برای مدیریت ریسک‌های انطباق با ادغام برنامه‌های انطباق و اخلاق(C&E) با مدیریت ریسک سازمانی را ارائه می‌دهد.

این چارچوب به سازمان‌ها کمک می‌کند تا ضمن کاهش خطرات مرتبط با تخلفات قانونی و اخلاقی، ارزش ایجاد کنند و در نتیجه حاکمیت کلّی و یکپارچگی عملیاتی را افزایش دهند.

 چارچوب مدیریت یکپارچه ریسک کوزو شامل۲۰ اصل است که در پنج بخش سازماندهی شده است.

این اصول، سازمان‌ها را در تعبیه مدیریت ریسک مؤثر در سراسر عملیات خود راهنمایی می‌کند و همسویی و عملکرد استراتژیک را ارتقاء می‌دهد.


الف – حاکمیت و فرهنگ

۱- فرهنگ سازمانی : فرهنگی را ایجاد می‌کند که از مدیریت ریسک پشتیبانی می‌کند.

۲- ساختار حاکمیت : نقش‌ها و مسئولیت‌های مدیریت ریسک را تعریف می‌کند.

۳- ارزیابی منابع : اطمینان حاصل می‌کند که منابع با اهداف مدیریت ریسک هماهنگ هستند.


ب – استراتژی و تعیین هدف

۴- همسویی با استراتژی : مدیریت ریسک را با اهداف استراتژیک ادغام می‌کند.

۵- اشتهای ریسک : سطح ریسکی را که سازمان مایل به پذیرش آن است، تعریف می‌کند.

۶- تدوین اهداف : اهداف روشن و قابل اندازه‌گیری را تعیین می‌کند.


ج – عملکرد

۷- شناسایی ریسک : خطراتی را که می‌توانند بر اهداف تأثیر بگذارند، شناسایی می‌کند.

۸- ارزیابی ریسک : ریسک‌ها را برای اولویت‌بندی پاسخ‌ها ارزیابی می‌کند.

۹- پاسخ به ریسک : استراتژی‌هایی را برای کاهش خطرات توسعه می‌دهد.


د – بررسی و بازنگری

۱۰- نظارت بر عملکرد : به‌طور مداوم اثربخشی مدیریت ریسک را کنترل می‌کند.

۱۱- سازگاری با تغییر : فرآیندها را بر اساس تغییرات در محیط ریسک تنظیم می‌کند.


هـ – اطلاعات، ارتباطات و گزارش

۱۲- جریان اطلاعات : اطمینان حاصل می‌کند که اطلاعات به موقع و مرتبط به اشتراک گذاشته می‌شود.

۱۳- مشارکت ذی‌نفعان : ذی‌نفعان را در فرآیند مدیریت ریسک درگیر می‌کند.

۱۴- چگونگی گزارش‌دهی : ساختارهای گزارش‌دهی واضحی را برای اطلاعات ریسک ایجاد می‌کند.

۱۵- یکپارچگی در سراسر بخش‌ها : همکاری بین بخش‌ها را ارتقا می‌دهد.

۱۶- بهبود مستمر : افزایش مداوم شیوه‌های مدیریت ریسک را تشویق می‌کند.

۱۷- آموزش و آگاهی : آموزش‌هایی را برای افزایش درک خطرات ارائه می‌دهد.

۱۸- استفاده از فنّاوری : از فنّاوری برای مدیریت ریسک مؤثر استفاده می‌کند.

۱۹- انطباق با مقررات : پایبندی به الزامات قانونی و نظارتی را تضمین می‌کند.

۲۰- رفتار اخلاقی : رفتار اخلاقی را در شیوه‌های مدیریت ریسک ارتقا می‌دهد.

مدیریت ریسک، حسابرسی، مدیریت ریسک، کمیته ریسک، مدیریت یکپارچه ریسک، coso، کوزو

مدیریت یکپارچه ریسک – COSO ERM بیشتر بخوانید »

اهم وظایف کمیته ریسک

اهم وظایف کمیته ریسک

۱-تهیه برنامه جامع ریسک شرکت

۲-تهیه کاربرگ‌های گزارش‌گیری ریسک

۳-تعیین متولی جمع‌آوری مستندات ریسک واحدهای مختلف

۴-تعیین مسئول جمع‌آوری اطلاعات هر واحد

۵-مذاکره مسئول جمع‌آوری اطلاعات واحد با مدیران و پرسنل مختلف

۶-جمع‌آوری اطلاعات واحدها توسط مسئول مربوطه و قراردادن در اختیار متولی جمع‌آوری مستندات ریسک

۷-دسته‌بندی، پالایش اطلاعات، رتبه‌بندی ریسک‌ها

۸-ارائه مستندات به مدیر ریسک شرکت و تهیه گزارش نهایی توسط مدیر ریسک و ارائه راهکارهای لازم برای مدیریت ریسک

۹-ارائه گزارش نهایی به کمیته ریسک و اخذ نظرات ایشان و تصمیم‌گیری مدیریت ریسک توسط کمیته

۱۰-پایش و به‌روزرسانی مستمر ریسک‌های
شناسایی واحدها توسط مسئول جمع‌آوری ریسک هر واحد

۱۱-ارائه آخرین وضعیت ریسک شرکت به کمیته‌حسابرسی

۱۲-تکرار چرخه فوق از بند ۶ تا بند
۱۱

مدیریت ریسک، مالی، حسابرسی، حسابرسی داخلی، مدیریت ریسک، کمیته ریسک

اهم وظایف کمیته ریسک بیشتر بخوانید »

انواع حسابرسی داخلی

مروری جامع بر انواع حسابرسی داخلی

حسابرسی داخلی براساس تمرکز خاص خود در یک سازمان می‌توانند به اشکال مختلف ظاهر شوند و برای آن چند نوع رایج وجود دارد :


۱-حسابرسی مالی :

ارزیابی صورت‌های مالی از نظر صحّت و انطباق با استانداردهای حسابداری.

۲-حسابرسی عملیاتی :

ارزیابی کارایی، اثربخشی و پایبندی به سیاست‌ها و رویّه‌های داخلی.

۳-حسابرسی انطباق :

اطمینان از پایبندی به قوانین، مقرّرات و استانداردهای صنعتی حاکم‌بر سازمان.

۴-حسابرسی فناوری اطلاعات :

ارزیابی سیستم‌های اطلاعاتی، امنیت داده‌ها و فرآیندهای فناوری اطلاعات.

۵-حسابرسی عملکرد :

بررسی عملکرد کلی یک عملکرد یا بخش خاص.

۶-حسابرسی یکپارچه :

انواع مختلف حسابرسی برای ارائه یک ارزیابی جامع از عملیات سازمان.

۷-حسابرسی کیفیّت :

بررسی فرآیندها برای اطمینان از پایبندی به استانداردهای کیفیت و بهبود.

۸-ممیزی زیست‌محیطی :

ارزیابی اثرات زیست‌محیطی سازمان و انطباق با مقرّرات زیست‌محیطی.

۹-حسابرسی مدیریت‌ریسک :

ارزیابی اثربخشی فرآیندها و راهبردهای مدیریت‌ریسک.

۱۰-حسابرسی ایمنی :

تمرکز بر ایمنی محل کار، اطمینان از رعایت مقررات ایمنی و شناسایی خطرات احتمالی.

 

هر نوع حسابرسی داخلی هدف منحصر به فردی را دنبال و به حاکمیّت جامع و بهبود سازمان کمک می‌کند.

مدیریت مالی، مالی، حسابرسی، حسابرسی داخلی، مدیریت ریسک

انواع حسابرسی داخلی بیشتر بخوانید »

پیمایش به بالا