مدیریت ریسک عملیاتی، یک جنبه حیاتی از شیوه‌های کسب‌و‌کار نوین است که بر شناسایی، ارزیابی و کاهش ریسک‌های مرتبط با عملیات روزانه سازمان تمرکز دارد.

مدیریت ریسک عملیاتی، فقط در مورد جلوگیری از نتایج منفی نیست، بلکه شامل شناخت و سرمایه‌گذاری بر روی نتایج مثبت بالقوه‌ای است که ممکن است از عدم‌قطعیت‌ و سایر احتمالات در عملیات ناشی شود.

ریسک عملیاتی دارای چهار بعد کلیدی است : دارایی‌های فیزیکی، افراد، فرآیندهای سازمانی و فناوری.

ریسک عملیات، ذاتاً فعّالیت‌های روزمره و ارائه خدمات یک شرکت است که بر نحوه مدیریت دارایی‌های فیزیکی، نحوه انجام وظایف افراد، نحوه اجرای فرآیندها و نحوه استفاده از فناوری تأثیر می‌گذارد.

هدف مدیریت ریسک، حمایت از تصمیم‌گیری و یافتن بهترین گزینه‌ها و راه‌حل‌های ممکن برای شرکت با توجه به زمینه، توانایی سازمانی و ظرفیت مالی آن است.

تصمیم‌گیری در شرایط عدم‌قطعیّت، یکی دیگر از جنبه‌های مهم مدیریت ریسک عملیاتی است. چالش در پیمایش این عدم‌قطعیت‌ها برای محافظت از سازمان در برابر ضررهای احتمالی و همچنین استفاده از فرصت‌هایی است که ممکن‌است از خطرات به‌خوبی مدیریت‌شده، ناشی شود.

یکی از جنبه‌های حیاتی مدیریت ریسک عملیاتی، یکپارچگی آن با سیستم‌های فراگیر سازمانی است که رویکردی ساختاریافته برای مدیریت همه ریسک‌ها ارائه می‌دهد و در عین حال از تصمیم‌گیری آگاهانه و همسویی راهبردی در کل شرکت، پشتیبانی می‌کند.
مدیریت ریسک و مکانیسم‌های کنترل داخلی باید در تمام حوزه‌های ریسک مربوطه ایجاد شوند، نه فقط آنهایی که به‌طور سنتی با عملیات اجرایی شرکت مرتبط هستند. مشخصات ریسک عملیاتی یک سازمان باید در چارچوب انتخاب‌ها و اولویت‌های راهبردی و کلّی در نظر گرفته شود.

این دیدگاه و رویکرد جامع، امکان تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر را فراهم می‌کند؛ زیرا نحوه تعامل ریسک‌های عملیاتی و تأثیر بر انواع دیگر ریسک‌های سازمان را در نظر می‌گیرد و تضمین می‌کند که ریسک‌های عملیاتی به صورت جداگانه دیده نشده و به‌عنوان بخشی از یک بسته بزرگتری از ریسک و در کلّ مجموعه سازمانی دیده می‌شوند.